Web to nie tylko biznes. Dlaczego unikalność w sieci będzie wkrótce towarem deficytowym.
Za kilka lat będziemy tęsknić za stronami z duszą.
Brzmi dramatycznie? Może. Ale wystarczy przejść się po sieci przez godzinę, żeby poczuć, o czym mówię. Możesz podmienić logo i nikt nie zauważy różnicy.
I nie mówię tego złośliwie. Mówię to jako diagnozę trendu, który właśnie nabiera prędkości.
Wordpress był tylko rozgrzewką
Kiedy WordPress zdemokratyzował tworzenie stron, świat zalewały identyczne motywy z ThemeForest. Wszyscy widzieli "wordpressowy wygląd" — ten charakterystyczny design, który można było rozpoznać z odległości kilometra.
Ale przynajmniej wtedy była to kwestia budżetu. Ktoś, kto chciał i umiał, mógł zrobić coś innego.
Dziś wchodzimy w erę jeszcze głębszej uniformizacji. AI generuje layouty w sekundy. Page buildery obiecują "profesjonalny wygląd" bez żadnego wysiłku. Framer, Webflow, dziesiątki narzędzi no-code — każde z nich ma swój charakterystyczny fingerprint, który po jakimś czasie zaczynasz rozpoznawać natychmiast. A modele językowe, które uczą się na miliardach istniejących stron, z definicji będą generować regresję do średniej.
Efekt? Sieć pełna stron, które działają, może i konwertują, są dostępne — ale nie mówią absolutnie nic o człowieku ani marce, która za nimi stoi.
To samo zjawisko widzimy zresztą poza siecią. W architekturze — glass-box biurowce, które wyglądają tak samo w Warszawie, Dubaju i Szanghaju. W muzyce — produkcje zoptymalizowane pod algorytmy streamingowe, z identycznym tempem i strukturą. W modzie — logo na logo, bo branding zastąpił styl. Optymalizacja wyparła charakter.
Strony biznesowe rządzą się swoimi prawami. I dobrze.
Zanim pójdę dalej — ważne zastrzeżenie.
Nie mówię, że każda strona powinna być eksperymentem artystycznym. Strony biznesowe mają swoje prawa i swoje cele. Jasny przekaz, intuicyjna ścieżka użytkownika, konwersja, zgodność z WCAG, GDPR, Core Web Vitals — to wszystko ma znaczenie i tego nie można zaniedbywać. Sam to robię i robię to dobrze.
Problem polega na tym, że "wystarczająco dobry" staje się jedynym dostępnym standardem. Że nawet tam, gdzie nie trzeba być transakcyjnym, gdzie można coś powiedzieć, pokazać perspektywę, zostawić wrażenie — wybiera się bezpieczny szablon. Bo jest szybciej. Bo jest taniej. Bo "działa".
Ale web to nie tylko miejsce dla biznesu. To medium. I jak każde medium — może być narzędziem albo może być sztuką.
Jak zbudowałem demo “Lumière”
Czy strona internetowa może być środowiskiem, a nie dokumentem?
Nie landing pagem. Nie portfolio z grid layoutem. Czymś, w czym się faktycznie jest przez chwilę. Czymś, co zostawia obraz w głowie po zamknięciu karty.
Strona otwiera się w ciemności. Fotorealistyczny model 3D lampy — renderowany przez WebGL i React Three Fiber — wisi w trójwymiarowej przestrzeni. Podczas scrollowania zapala się powoli, zalewając ekran ciepłym, bursztynowym światłem, aż całe tło staje się białe.
To nie jest efekt dla efektu. To decyzja narracyjna. Moment przybycia na stronę ma znaczenie równie duże jak wszystko, co następuje po nim. Pierwsze sekundy to nie "czas ładowania" — to pierwsze zdanie historii.
Pod spodem — cała warstwa techniczna, która tę narrację umożliwia:
GSAP ScrollTrigger synchronizuje choreografię animacji między sekcjami z dokładnością co do klatki. Tekst rozkłada się na pojedyncze litery i animuje kaskadowo. Zdjęcia wyłaniają się z ciemności wraz z ruchem kursora.
Natywny element canvas rysuje świetlisty ślad w czasie rzeczywistym — z użyciem krzywych Béziera i gradientów radialnych — gdy użytkownik eksploruje sekcję Works.
Sekcja LightStudy tworzy iluzję ruchomego reflektora: okrągła maska podąża za kursorem, odsłaniając jasną wersję wnętrza ukrytą pod ciemną powierzchnią.
Nawigacja odczytuje tło, nad którym się unosi, i dynamicznie zmienia kolor — biały na ciemnym, ciemny na jasnym. Detal, którego większość odwiedzających nigdy świadomie nie zauważy, ale natychmiast by poczuła jego brak.
Typografia: Cormorant Garamond italic. Kontrast między delikatnymi kreskami szeryfowych liter a kinematograficzną ciemnością tła jest nieprzypadkowy. Każda warstwa projektu ma intencję.
Technikalia a legalność — tego tani realizator nie zapewni
Jest jeszcze jedna warstwa tej rozmowy, o której rzadko się mówi przy okazji "kreatywnych" stron.
Unikalny design i zaawansowane interakcje nie zwalniają z odpowiedzialności. Strona musi być dostępna — zgodna z WCAG. Musi respektować GDPR i przepisy o plikach cookie. Musi ładować się szybko, żeby nie karał jej Google. Musi działać na urządzeniach mobilnych.
Przeciętny i tani realizator — czy to człowiek generujący strony w AI, bez większego pojęcia o tym, czy agencja sklecająca szablon w Elementorze — tych aspektów po prostu nie zapewnia. Nie dlatego, że nie chce. Dlatego, że nie wie, że to istotne, albo że marża na to nie pozwala.
Tymczasem to właśnie jest standard, od którego należy wychodzić — a nie cel, do którego się dąży po fakcie.
Głód unikalności już nadchodzi
Historia ma w sobie pewien rytm. Po każdej fali uniformizacji przychodzi odwrót. Gdy muzyka pop stała się zbyt wypolerowana, pojawił się indie i lo-fi. Gdy fast fashion zdominował ulice, wróciły thrift stopy i slow fashion. Gdy architektura modernistyczna zalała miasta betonowymi prostopadłościanami, odżył interest w historycznych kamienicach i lokalnym rzemiośle.
W sieci też już widać sygnały. Ruch "anti-design", powrót zainteresowania skeuomorfizmem, eksperymenty z brutalism webem, galerie Awwwards pełne projektów, które traktują przeglądarkę jak scenę. Coraz więcej ludzi aktywnie szuka stron, które coś czują — nie tylko działają.
W nadchodzących latach kreatywność i unikalność będą jednym z najważniejszych wyróżników w sieci. Przebicie się przez morze bezdusznych, wygenerowanych stron będzie wymagało czegoś więcej niż dobrego szablonu. Design i kod mogą być formą wyrazu — nie tylko narzędziem sprzedaży.
W świecie, gdzie wszystko wygląda tak samo, styl staje się strategią.
Co z tego wynika
Lumière to projekt, który chciałem zrobić dla siebie — żeby sprawdzić, co jest możliwe, gdy nie ma żadnych kompromisów w kierunku "wystarczająco dobrego". Żeby pokazać, że przeglądarka to pełnoprawne medium artystyczne, nie tylko wyświetlacz formularzy i tabel cenowych.
Ale to jest też mój standard przy każdym projekcie. Zrozumieć człowieka. Zdefiniować odczucie. Zbudować z precyzją. Bez szablonów. Bez skrótów. Bez szczegółów pozostawionych przypadkowi.
Jeśli budujesz coś, co chcesz, żeby zostało zapamiętane — napisz do mnie.
🔗 Demo na żywo: lumier-demo.vercel.app
